Zlatni lovorov vijenac za Seada Bejtovića

11.10.2007. - Sarajevski glumac Sead Bejtović, koji je gotovo cijeli životni vijek posvetio pozorištu, dobitnik je ovogodišnjeg Zlatnog lovorovog vjenca za doprinos umjetnosti teatra, saopštio je Internacionalni teatarski festival MESS, koji dodjeljuje to priznanje.

Zlatni lovorov vjenac najznačajnije je teatarsko priznanje u Bosni i Hercegovini, a dodjeljuje se za celokupno stvaralaštvo.

Bejtović je izjavio da mu to priznanje “dodje kao vrhunska potvrda” njegove prosperovske magije da svima koji ga gledaju i slušaju napravi jedan lijep san. “Jer svi smo mi samo tvar od koje gradjeni su snovi”, naveo je Bejtović, dodajući da je godinama i decenijama uzimao od teatra i davao teatru.

“Dajući se nisam štedio, trošio sam se i fizički i emotivno. Bez kalkulacija, tražio sam u očima, u dušama tračak refleksije od mog truda gradeći neki svoj san”, naveo je Bejtović, koji je rodjen 1942. u Sarajevu, a već 1953. postao je član tadašnjeg Pionirskog pozorišta, današnjeg Pozorišta mladih.

Njegovi teatarski počeci vežu se za čitav niz uloga junaka dječje literature koji su tada zaokupljali maštu njegovih vršnjaka (Palčić, Pinokio, Mačak u čizmama, Junaci Pavlove ulice, Tom Sojer...).

Profesionalni glumac Pozorišta mladih postao je 1967. i tom teatru ostao je vijeran čitav svoj glumački vijek.

Predstavom “Mirandolina”, diplomirao je 1969. u prvoj generaciji tadašnjeg Dramskog studija, u klasi Katarine Dorić.

Glumački se dokazao kasnijih godina širokom lepezom teatarskih kreacija u dramskim, komediografskim, ali i avangardnim djelima.

Zapamćen je najviše kao Klaun (Bajka iz kofera), Arsa (Vlast, Nušic), Kapetan Džon Piplfoks, Mačak Džingis - Kan, Prospero (Bura, Šekspir), Macuo Baso (Uski put prema dubokom sjeveru, Edvard Bond), Vuk Bubalo (Ćopic), Kralj Ubu, Ibi u lancima (Alfred Zari), Emil Trisinski, (Okupacija, Kostić), Sreski načelnik (Analfabeta), I opet Nušic (Darko Lukić), Vladimir (Čekajuci Godota, Beket), Muselim (Derviš i smrt, Selimović), Otac (Spaseni za dlaku, Tornton), Zeus (Odiseja, Goran Babić), Pisteter (Ptice, Aristofan), Likovi u Kad bi ovo bila predstava, Imširević, Stanac (Novela od Stanca, Držćić).

Kao gost, igrao je u predstavama Narodnog pozorišta Zenica, Kamernog Teatra 55, produkciji MESS-a, SARTR-a, kao i u mnogim projektima izvan institucionalnih pozorišta.

Veliki entuzijazam i posebno umjetnicko nadahnuce tokom ratnog perioda u opkoljenom Sarajevu uticali su na posebna ostvarenja u predstavama “Čekajuci Godoa”, u režiji Suzan Zontag, “Alkestis”, u režiji Harisa Pašovića, te predstavama u režiji Gradimira Gojera “Kako Musa dere Jarca” Zlatka Topčića i “Zmaj od Bosne” Ahmeda Muradbegovića.

Radio je sa mnogim eminentim rediteljima sa prostora bivše Jugoslavije i inostranstva. Takodje, jedan je od pionira radijskog i televizijskog dramskog stvaralaštva - snimio je desetine radio drama i programa, a predstavnik je i prve generacije glumaca koja je u Bosni i Hercegovini radila sinhronizacije crtanih filmova.

U glumačkoj karijeri dužoj od pola vijeka imao je priliku da igra i u Indiji, Pakistanu, Iraku, Egiptu, Švajcarskoj, Njemačkoj, Češkoj, kao i Sloveniji, Hrvatskoj, Crnoj Gori i Makedoniji.

Dobitnik je tri glumačke nagrade na Pozorišnim igrama u Jajcu (Bajka iz kofera 1971, Mačak Džingis - kan 1977. i Kralj Ibi 1983.), dok je od žirija Grada Jajca dobio posebnu nagradu kao jedini glumac koji je učestvovao na svih dotadasnjih 20 festivala. Tri puta je nagradjivan na Pozorišnim susretima u Brčkom, a dobitnik je i više nagrada Udruženja dramskih umjetnika BiH, kao i Mostarske liske 1990, nagrade Grozdanin kikot 2003. i Plakete za 50 godina Pozorišta mladih.

Bejtović živi i radi u Sarajevu, oženjen je i otac dvoje djece, a voli klasičnu muziku, rock'n'roll i pasionirani je kolekcionar filmova i sevdalinki.

Vesna Kerkez
Izvor: BiH štampa
(na slici: Sead Bejtović u preddtavi „Čekajući Godota“, izvor slike mess.ba)