Bivši agent CIA prodaje kosu Če Gevare

25.10.2007. - Bivši agent CIA koji je učestvovao u hajci i potom pogubljenju argentinskog revolucionara Ernesta Če Gevare staviće na aukcijsku prodaju desetak pramenova kose legendarnog revolucionara.
Aukcija, koja će se održati u Dalasu, već je izazvala brojna negodovanja u svijetu, a medju prvima se oglasila Čeova udovica, Aleida Marč (71), koja je izrazila ozlojedjenost.

Pored kose koju je uzeo sa mrtvog tijela revolucionara, Gustavo Viljoldo namjerava da na aukciju stavi i fotografije mrtvog Če Gevare i njegove otiske prstiju.

Če Gevarine šake odsječene su nakon što je ubijen, ali kuća "Heritidž okšen galeris" iz Dalasa, u kojoj će biti održana aukcija, nije precizirala da li su otisci prstiju uzeti prije ili poslije amputacije.

Početna cijena ovih jezivih trofeja zajedno iznosi 100.000 dolara, javile su agencije. Viljoldo, bivši agent CIA kubanskog porekla, i dalje smatra da je Če bio "kriminalac i bandit koji je morao da bude ubijen", rekao je jedan predstavnik aukcijske kuće iz Dalasa. Viljoldo kaže da je kosu i otiske prstiju uzeo da bi nadredjenima dokazao da je uspješno obavio zadatak.

Če Gevaru, koji je zarobljen 8. oktobra 1967. godine nakon 11 mjeseci gerile, sledećeg dana pogubili su pripadnici regularne bolivijske vojske u seocetu La Igera, na jugoistoku Bolivije.

Njegovo tijelo vlasti su izložile kao trofej prije nego što je tajno sahranjeno. Pronadjeno je 1997. godine nakon priznanja koje iznio jedan bolivijski general i preneseno je na Kubu.

Od doktora do revolucionara

Ernesto Gevara de la Serna rodjen je 14. juna 1928. u mestu Rosario, jednom od većih argentinskih gradova, u dobrostojećoj porodici.

Iako je porodica bila aristokratskog porekla preferirala je socijalističke ideje. Godine 1947. Ernesto susreće mladu djevojku po imenu Berta Gilda Infante, poznatu pod imenom Tita. Tita je bila članica argentinske komunističke omladine i njih dvoje će kasnije postati nerazdvojni prijatelji. Zajedno će čitati marksističke tekstove i raspravljati o aktuelnim pitanjima.

Godine 1948. Ernestu je 20 godina i upisuje se na studije medicine na univerzitetu u Buenos Airesu. Do marta položio je sve ispite iz prve godine medicinskog fakulteta, u junu polaže sve ispite iz druge godine, a u decembru sve ispite s treće godine.

Ernesto 1. januara 1950. kreće na putovanje sjevernim argentinskim provincijama i to na biciklu koju je preradio u mali motor. Tako stiže u San Francisko del Čahar, blizu Kordobe, gdje njegov prijatelj Alberto Granado upravlja centrom za oboljele od lepre. Po povratku s tog putovanja nastavlja studije s velikim interesom za alergije, astmu i lepru.

Za vrijeme studija radio je kao bolničar na trgovačkim brodovima argentinske nacionalne trgovačke pomorske kompanije. Na tim putovanjima obilazi južne obale Argentine, Brazil, Venecuelu i Trinidad.

U oktobru odlučuje da krene na putovanje kroz Latinsku Ameriku, zajedno s Albertom Grandadom na starom Norton motociklu od 500 cc. Na tom putovanju 1. maja stiže u Limu. Tu upoznaje doktora Huga Peskea, peruanskog naučnika i direktora nacionalnog programa za lepru te istaknutog marksistu. Oni nekoliko noći do ranih jutarnjih sati vode razgovore. Če će te razgovore kasnije istaći kao veoma važne u promjeni njegovog stava prema životu i društvu. Tada odlučuje da se vrati u Buenos Aires kako bi dovršio studije.
Putuje teretnim avionom preko Majamija, gdje dolazi do tehničkih poteškoća što odlaže let za mjesec dana. Kako bi preživio radi kao kelner i perač posudja u jednom baru.

U redovnoj proceduri provjere stranaca ispituje ga policija i izmedju ostalog ga pitaju da li su njegovi roditelji komunisti.
Vraća se u Buenos Aires 31. avgusta, a studije završava početkom 1953. godine. Nakon ljekarskog pregleda za regrutaciju proglašen je nesposobnim. Potom odlazi u Boliviju, da bi se nakon promjene nekoliko zemalja skrasio u Gvatemali.

Dana 7. jula ponovo odlazi na putovanje po Latinskoj Americi.
S tog putovanja piše svojoj tetki Beatris: "Na slici našeg voljenog druga Staljina zakleo sam se da neću predahnuti prije nego ta kapitalistička hobotnica bude uništena".

Godine 1954. učestvuje u borbama protiv gvatemalske vlade, gdje se prijavio u sanitet pobunjenika i naučio svoje prve vojničke vještine. Početkom 1955. godine Če radi kao doktor u bolnici u Meksiku.

U junu susreće brata Fidela Kastra – Raula Kastra, s kojim će se sprijateljiti. Dana 24. juna 1956. meksička policija hapsi Čea zajedno sa njegovim kubanskim prijateljima (medju kojima je bio i Fidel Kastro), a 3. jula novinska agencija UPI objavljuje: "Argentinski doktor Gevara biće deportovan u domovinu zbog pretpostavke da je učestvovao u neuspjeloj zavjeri protiv kubanske vlade Fulgensija Batiste".

Bivši meksički predsjednik Lazaro Kardenas umiješaće se u rad policije kako bi odbranio kubanske revolucionare pa su krajem jula Če Gevara i braća Kastro pušteni na slobodu. Na slobodi su u tajnosti nastavili sa svojim revolucionarnim aktivnostima. Dana 2. decembra grupa od 82 ljudi iskrcava se na istočnoj obali Kube kod mjesta Los Kayelos.

Medjutim njihov dolazak je primijećen i vladine snage kreću u potjeru za njima. Revolucionari se dijele u manje grupe.

Kod mjesta Alegdjija del Pino 5. decembra Če upada u zasjedu, biva ranjen u vrat ali uz pomoć saboraca uspijeva pobjeći u polja šećerne trske, da bi 21. decembra Čeova grupa stigla na plantažu kafe gdje ih je Fidel već čekao nekoliko dana.

U januaru 1957. napadaju kasarnu u mjestu La Plata. Bila je to prva pobjeda revolucionara. U osvit zore prvog dana nove godine diktator Batista pobjegao je iz zemlje. Nakon pobjede revolucije Če 9. februara dobija kubansko državljanstvo. Od jula do avgusta je na putu sa službenom kubanskom delegacijom, prvo u Ujedinjene Arapske Emirate i Egipat, gdje susreće Nasera. Potom odlazi u Indiju, Tajland, Japan, Indoneziju i Pakistan.

Povodom incidenta u Zalivu svinja kada su izbegli Kubanci uz pomoć Amerikanaca pokušali srušiti vlast na Kubi izjavljuje: "Mi imamo sastanak s istorijom i jednostavno si ne možemo dopustiti da budemo uplašeni! Moramo zadržati entuzijazam s kojim smo krenuli u borbu. Moramo graditi fabrike lijevom rukom, u desnoj ruci držati pušku, a s obje noge zgaziti crve".

Nakon ubistva kongoanskog premijera Patrisa Lumumbe i dolaska na vlast diktatora Čombea Če u Generalnoj skupštini Ujedinjenih nacija u Njujorku izjavljuje: "Svi slobodni ljudi svijeta moraju biti spremni na osvetu za kongoanski zločin". Godine 1965. Če odlazi u Kongo s grupom kubanskih suboraca kako bi učestvovao u tamošnjim borbama. Godinu dana kasnije (1966.) Če u najvećoj tajnosti putuje u Havanu gde se priprema za novu misiju u Boliviji. Preko Moskve, Praga, Beča i Brazila Če stiže u Boliviju 3. novembra.

Dana 8. oktobra 1967. kod sela La Igera Čea i njegova dva saborca zarobila je bolivijska vojska. Na mjesto gdje su zarobljeni uskoro dolazi pukovnik bolivijske vojske, Kubanac koji radi za CIA-u. On sprovodi naredjenje sa više instance i na licu mjesta ubija Čea i njegove saborce Vilija Kubu i Huana Pabla Čanga.

Bolivijski vojnik je izvršio naredjenje, ali nije mogao gledati dok je pucao u njih.

Nakon Čeove smrti vodeći svjetski listovi ponudili su 125.000 američkih dolara za njegov dnevnik. Dana 1. jula 1968. dnevnik je objavljen na Kubi i distribuiran je besplatno. Sadržaj dnevnika izazvao je medjunarodni skandal zbog načina na koji su bolivijska vojska i Amerikanci tretirali ratne zarobljenike.

Zbog svoje mučeničke smrti Če je postao svjetski uzor mnogim mladima, posebno 1960.-ih i 1970.-ih godina dvadesetog vijeka. Ernesto Gevara de la Serna, ili Če, autor je i dvije knjige:
Gerilsko ratovanje (1960.) i Epizode iz revolucionarnog rata (1963.).

Dragomir Popovic

Izvor: Tanjug, Vikipedija, Foto: Vikipedija, Krstarica, www.revolucionche.foros.st